nocturnalplexus

 . . . و بار آوارگی فقط سری است که روی گردن است، که روز روی گردن می خوابد و شب خوابهایت را می دزدد و به آنها تجاوز می کند، که روی آنها عکس ل-خت کودکی ات را می کشد که تمام جهان با تمام کی- رش توی آن جا خورد و صدایش درآمد، استخوانی که شکست و صدایش درآمد، مهره ای که دررفت یا شیشه مسمومی که شکست و صدایش درآمد، مادری که کودکش را با پرده اش فروخت و صدایش که درنیامد و اما آمد و پشت پیانو صدای خالی کردن سرب را توی لب چپ مغزش دیکته کرد، برخاست و روی آیینه به نصف خود نگاه کرد و شروع کرد به عدد، به نصف ریه، نصف مغز، نصف قلب. از تلفن به هزار نفر زنگ زد و هزار فحش داد، از دفتر تلفن هزار اسم برای خودش کنار گذاشت، و ساکت، حافظه اش را توی چند لیتر تلخکی خالی کرد و از پشت دود سیگار خود را ندید و اما راه رفت. رفتن که روی فاصله ها جنب شوم، حالا که فضا تنگ است و نه میانه ای و نه رگی از فسخ و پیشاب و نه بارانی که روی چهارخانه پیاده رو و فاصله ششدر کند و روی خود این جهان بماند که عدد روی عدد خود بیاورد، روی دست خود بماند، لعنت به لعنت از این سوی جهان که آرواره ای در آن بیتاب است و رودی که در آن سو به زهدان خود می ریزد که تاب تحمل ندارد. تحمل دندانم را که به رگ گردنت نزدیکتر است از خدای تو به تو، لبخند بزنیم و باش کسی که در نور خندید و باشم من لجنی که به تو شلیک کرد از تاریکی، تف کرد از تاریکی، سوگند به نصف ارتفاعی که از کمر خم شد تا به موشها قرص چاقی بدهد و من که اعضایم را زیر عدد چال کردم و جایی برای گم شدن ندارم. شدم هزار نسخه بدل از من، جعل از من، کودکان آلوده به خودم که روی ارتفاع آب مردار می پاشد و از هزاران تلفن به هزاران موش کابوس می دهد و تمام خیابانهای کابوسی را در آگهی هایی گه با استخوان ساق هایم بدل می زند. نسخه های اصل و بدل، مهندسین گوژ و پزشکان شیاد، این تمام جمع من، از یک کثافت به تکثیر کثافت، از یک یاخته به بی کران یاخته، یک جمع ساده، روی نقشه شهرها و راههای گاو رو و موشهای پربار، پر از نه و منع و قطع و فاصله و . . .

دوست دیگری رفت که می رود و تحمل جهان از مثانه خالی من هم کمتر است و چه چیزی است که کم شود از جمع من و تاریکی، وقتی تاریکی چیزی جز همه چیز به تنهایی نیست؟